تا کی طاقت می آورم ؟نمی دانم.

خدانگهدار

دلم آغوش بی دغدغه می خواد...

همین ۱ خط شعر چند روزه که توی ذهنم وز وز می کنه . انگار ۱ پرینتر سوزنی تو مغزم کار گذاشتن و بی وقفه این خط شعر پرینت می کنه. صدای پرینت کردنش رو هم می شنوم!

گفتم اینجا بنویسمش شاید دست از سرم برداره!

فقط یکی هست که می تونه کاملاْ وضعیتمو درک کنه. همه چیز واسه من و اون صدا داره. حتی افکارمون!

به قبرنوشته هاش یه سری بزنین.

این لحظه ایست که می خواهم روی زمین زانو بزنم ٬ ضجه بزنم ٬ زار بزنم ٬ فریاد بزنم و از کسی کمک بخواهم.

امشب رجوع کردم به کودکی ام و کتابهای کودکی ام.

داستان های صمد بهرنگ. همیشه از داستانهای (( یک هلو ٬ هزار هلو)) و (( ۲۴ ساعت در خواب و بیداری))اش خوشم می آمد. درد و اندوه در تمامی کلمات این داستانها جریان داره.

خدایا منو از سطح ۲۰ بالاتر نبر.

آمین

درد تکه تکه شدنش را هنوز احساس می کنم.

۱

۲

۳

...

کاش تا ۱۰ بشمرم و بازی تمام شود.

کاش...

شیر خدا و رستم دستانم آرزوست

زین خلق پرشکایت گریان شدم ملول

آن های و هوی و نعره مستانم آرزوست

گزیده تر برد کالا

ز بامی که برخاست مشکل نشیند

هیچ زلزله یا سیلی لازم نیست......

مراحلش به شرح زیره:

۱- من تصمیم به انجام کاری می گیرم

۲- کمی (فقط کمی) در اون جدی میشم.(جدی یعنی از ۱۰ دقیقه بیشتر بهش فکر می کنم)

۳- در این مرحله من فقط باید منتظر یه اتفاق کوچک مثل یک نسیم ، به ایستگاه رسیدن قطار مترو ، قطع شدن آب و ... بشم.

۴- تصمیمم رو دفن می کنم ، کنار بقیه برنامه های از قبل ریخته شده زندگیم.

کاهی اوقات فکر می کنم این روزگار نیست که به عنوان یک عامل مزاحم عمل می کنه . این منم که مثل یک سنگریزه در مسیر جریان زندگی قرار گرفتم و با اندک اشاره ای کنار زده می شم.

نمی دونم واقعاْ....

                                       کارم از گریه گذشته ست به این می خندم

این مزخرف گویی ها تو خونمونه.

تو رگهامون جاریه.

به قول شخصیت اصلی کتاب "خداحافظ گاری کوپر" که الان اسمش یادم نیست ، ((مروارید حکمت)) جزء لاینفک زندگیمونه.

یا خودمون مثل صدفی "مروارید حکمت" نثار بقیه می کنیم! یا وایسادیم "مروارید حکمت"های بقیه رو جمع می کنیم ، یه گوشه یادداشت می کنیم ، حفظ می کنیم تا یه روزی یه جایی بکار ببریم . که چی ...؟! که اینکه ما در مواقع ضروری می تونیم در پس جمله ای به ژرفای یک اقیانوس که فهم معنای باطنی اون کار هرکسی نیست ، می تونیم منظورمونو  برسونیم!

آدما دارن دیوونم میکنن ....

امشب باز با گوشه ای از گذشته ام خداحافظی کردم. از هرچیزی که جرم داره و فضا اشغال می کنه متنفرم. و از بین اونا هرچیزی که چشمام می بینه بیشترآزارم می ده. با اجسام سر سازگاری ندارم. شاید اونا ندارن. شایدم هردو. احساس خفگی بهم میدن .

گاهی اوقات به خودم می گم وقتی همه خاطرات رو از خودت بگیری ،مجبوری خاطره بسازی، اونوقت دیوونه نمی شی؟ وخودم به خودم جواب می دم : نه خاطراتی که خودم ساختمو هر روز می تونم عوض کنم بدون اینکه چیزی در دنیای واقع واهی بودنشو تو صورتم بکوبه.

نمیدونم شاید از فرط استیصال دل خوش کردم به هرچیزی که توی ذهنم سرگردان و بی هدف شناوره.

مهی نزدیک به زمین .

قطرات سرگردان در هوا به صورتم برخورد می کنند.

در سیاهی شب، مه زیر نور چراغ های خیابان می رقصد و مرا می خواند.

اگر ....

اگر شب طولانی بود و مه پایدار ، می رفتم....ولی فردا خواهد آمد.

دچار روزمرگی شدم...

داریم زندگی می کنم و این مایه عذابمه.

و هیچ وقت بیشتر از زمانی که مهمونی میرم یا مهمون واسم میاد احساس نمی کنم که دارم عمرمو تلف می کنم.

نمی دونم ۱۳ روز اول فروردین چه فرقی با بقیه روزای سال داره که باید اینهمه توش متفاوت رفتار کنم. درختها جوونه می زنن...گیاه ها زنده می شن.... طبیعت جون تازه ای می گیره.....خب چه فرقی به حال من می کنه؟ برای من شکوفه های بهاری با میوه های تابستون هیچ فرقی ندارن.

باید به دیدن هم بریم و چند روز بعدش همونایی که ما به دیدنشون رفتیم برای بازدید بیان. مسخره ترین و احمقانه ترین کار دنیا به نظرم همینه. دیدن آدمهایی که دلم براشون تنگ نشده ، حرفی برای گفتن باهاشون ندارم .

پایبند بودن به سنت ها داره دیوونم می کنه.

کسی می دونه چطور میشه یه سلول انفرادی اجاره کرد؟!

میرم فیلم "سنتوری" رو ببینم. هنوز تصمیم نگرفتم به اندازه پول یه بلیط سینما بریزم به شماره حسابی که اعلام کردن یا گناهشو بندازم به گردن بی قانونی مملکت و بی مسئولیتی مسئولین! احتمال زیاد راه اول. دوست ندارم مدیون باشم ....هیچ چیزیُ ....به هیچکس....

رای های خونین داخل صندوق ریخته شد.

درجریان انتخابات مجلس شورای اسلامی درگیری در یکی از حوزه ها صورت گرفت.

خریداران و فروشندگان رای پای صندوق مشغول چانه زنی هستند.

۵۰۰۰ تومان....نه ۶۰۰۰ تومان.....

نگهبان عصبانی تفنگ ژ۳ را بالا می آورد... و سوداگران را به رگبار می بندد. و باز طبق معمول کم گناهترین آدمها، بیشترین تقاص را پس دادند.

۲ جوان راهی گورستان و نگهبان بیچاره راهی زندان.

همه به سر کار خود بازگشتند. و خدا را صدهزار مرتبه شکر می کنند.

همه کاندیداها پیام تسلیت می فرستند و نماینده شهر انتخاب می شود.

مردم شهر  لعنت می فرستند به نگهبان بیچاره و شیرینی انتخاب نماینده را می خورند.

شهر در امن و امان است.